نشستِ صمیمانه شب گذشته در تالار نازگل قائم‌شهر، تنها یک مراسمِ روتین برای تقدیر از خبرنگاران نبود؛ بلکه میدانی برای سنجشِ عیارِ «نماینده‌یِ تراز» در تعامل با «افسرانِ جنگِ نرم». دکتر عمران عباسی کالی، نماینده‌ی قائم‌شهر، جویبار، سیمرغ و سوادکوه، با حضور در جمعِ اهالیِ رسانه، نشان داد که قائل به یک «تعاملِ عملیاتی» است تا «ارتباطِ تشریفاتی».

*از گپ‌وگفت تا چانه‌زنیِ ملی برای رسانه

نکته‌یِ کانونیِ این نشست، ورودِ بی‌واسطه‌یِ دکتر عباسی به دغدغه‌هایِ صنفیِ خبرنگاران بود. در حالی که بسیاری از مسئولان، محدود به وعده‌هایِ کلیشه‌ای هستند، عباسی با اشاره به پیگیریِ مطالباتِ رسانه‌ها در سطوحِ عالیِ وزارتخانه، نشان داد که به جایگاهِ «رسانه» به عنوانِ رکنِ چهارمِ دموکراسی، باورِ عملی دارد. برایِ خبرنگارانِ حاضر در جلسه، این شنیده شدنِ دردِ دل‌هایِ صنفی در سطحِ مجلس، یک نقطه عطفِ امیدبخش بود.

* نگاهِ تمدنی؛ فراتر از مرزهایِ حوزه انتخابیه‌

نکته‌پردازانِ حوزه سیاسی به خوبی می‌دانند که نماینده‌یِ تراز، کسی است که تحلیلِ جهانی دارد. دکتر عباسی در بخشِ تحلیل‌هایِ خود از وضعیتِ منطقه و جنگ‌هایِ شناختیِ دشمن، نشان داد که رسانه را نه فقط برایِ پوششِ اخبارِ محلی، بلکه به عنوانِ بازویِ «دیپلماسیِ عمومی» و «حفظِ اقتدارِ تمدنیِ ایران» می‌بیند. پیوند زدنِ توسعه‌یِ بومی به هویتِ تمدنیِ ایران در برابرِ استکبار، همان رویکردِ استراتژیکی است که «نکته‌پرداز» همواره بر آن تأکید دارد.

* رسانه به مثابهِ پیشرانِ توسعه

در این جلسه، دکتر عباسی به صراحت از «نقدِ مشفقانه» استقبال کرد. او معتقد است پروژه‌هایِ عمرانیِ قائم‌شهر، جویبار، سیمرغ و سوادکوه، بدونِ دیده‌بانیِ هوشمندانه و مطالبه‌گریِ رسانه‌ها، دچارِ ایستایی می‌شوند. در واقع، این نشست به نوعی «قراردادِ نانوشته» میانِ نماینده و خبرنگاران برایِ توسعه‌یِ متوازنِ منطقه تبدیل شد؛ قراردادی که در آن، رسانه مسئولِ «شفافیت» و نماینده مسئولِ «تسهیل‌گری» است. اگر قرار باشد عملکردِ یک نماینده را با «نکته‌سنجی» ارزیابی کنیم، باید به نوعِ تعاملِ او با اصحابِ خِرَد و قلم نگاه کرد. دکتر عمران عباسی کالی در تالار نازگل، با رویکردی متفاوت، نشان داد که مجلسِ دوازدهم برایِ توسعه‌یِ مازندران، نیازمندِ هم‌افزاییِ حداکثری با رسانه‌هاست. این جلسه، شروعِ یک فصلِ جدید در تعاملاتِ رسانه‌ایِ منطقه است؛ فصلی که در آن «پیگیریِ مسئولانه» حرفِ اول را می‌زند.