به قلم لیلا کریمی

از «سفالینه‌های امید» تا «ساحلِ شکوفایی»؛ دو روایت از یک اراده در جویبار

دومین اردوی میدانی اعضای انجمن صنفی بانوان خبرنگار مازندران ؛ فراتر از یک بازدید رسانه‌ای، سفری به لایه‌های پنهانِ ظرفیت‌های جویبار بود؛ جایی که «هنرِ دست» در یک کارگاه کوچک سفالگری و «عزمِ جمعی» در ساحل ۴۳ هکتاری لاریم، هر دو یک پیام مشترک را مخابره می‌کردند: «ما هستیم، اما دیده شدنِ ما نیازمندِ اراده‌ای فراتر از کلیشه‌های اداری است.»

*روایت اول: زخمه بر گل، جان گرفتنِ هنر

در گوشه‌ای از کوچه «شاهد» جویبار، در کارگاهی که خانه‌ی یک هنرمند است، «بهناز محمدی» با ۳۰ هنرجو، در حالِ مشقِ عشق است. نکته‌ای که در اینجا باید مورد توجه قرار گیرد، فاصله عمیق میان «خلاقیتِ خالص» و «بازارِ سرد» است. هنرمندِ جویباری در حالی که سفالینه‌هایش حرف برای گفتن دارند، در هزارتوی صدور مجوزها و نبودِ بازار فروشِ متناسب گیر کرده است. همراهی اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی جویبار در این بازدید، قدمی مثبت بود، اما برای «نکته‌پردازی» در حوزه فرهنگ، باید پرسید: آیا حمایت از هنرمند تنها به بازدید خلاصه می‌شود یا زمان آن نرسیده که دیوان‌سالاریِ سد راهِ این هنرمندانِ بومی، در استان شکسته شود؟

*روایت دوم:شرکت خدمات تفریحی ساحل زیبای لاریم؛ تبلورِ سرمایه‌گذاریِ بومی و «مشارکتِ مردم‌محور»

اما مقصد دوم، ساحل «لاریم»، روایتی متفاوت اما هم‌راستا داشت. اینجا دیگر بحثِ هنرِ دست نیست؛ بحثِ «جان‌فشانیِ سرمایه» است. ۲۵۲۸ سهامدارِ بومی که کشاورزان و اهالی همین منطقه هستند، ۳.۵ همت (سه هزار و پانصد میلیارد تومان) سرمایه‌گذاری کرده‌اند تا یکی از بکرترین نقاط ساحلی استان را از مهجوریت خارج کنند.

وقتی از «محمد مدانلو»، رئیس هیئت‌مدیره مجموعه شنیدیم که چطور با تکیه بر مشارکتِ مردمی، زیرساخت‌ها، جاده‌سازی و فضای رفاهی ایجاد کرده‌اند، باید به یک نکته کلیدی اشاره کرد: این «مشارکتِ مردم‌محور» دقیقاً همان الگویی است که دولت باید برای توسعه گردشگریِ دریامحور به آن تکیه کند. اما چرا در مسیر این پروژه که نمونه‌ی عینیِ اقتصاد مقاومتی و بومی است، موانعِ اداری قد علم کرده‌اند؟

*سخنِ آخر با استاندار؛ نکته‌ای که نباید فراموش شود

ورود انجمن صنفی زنان خبرنگار به این پرونده، پیامی صریح به مدیریت ارشد استان است. ما در این بازدیدها دیدیم که جویبار هم در هنر و هم در گردشگریِ ساحلی، پتانسیلی عظیم دارد. اما این پتانسیل، «تولیدِ مانع» را تاب نمی‌آورد. انتظارِ منطقی و مطالبه‌ی رسانه‌ای ما از استاندار مازندران، تشکیل کارگروه ویژه برای «گره‌گشایی» از پروژه” لاریم” است؛ پروژه‌ای که با خون‌دلِ ۲۵۰۰ سهامدارِ بومی شکل گرفته و نباید قربانیِ بروکراسیِ خشک و بی‌روح شود. جویبار تشنه‌ی «مدیریتِ تسهیل‌گر» است؛ نه مدیریتی که نظاره‌گرِ توقفِ سرمایه‌های بومی باشد.

ما در «نکته‌پرداز» همگام با سایر رسانه‌های دغدغه‌مند، این مسیر را تا حصول نتیجه و رسیدن به آن توازنِ گردشگری بین شرق و غرب مازندران، دنبال خواهیم کرد. چشم‌های ناظرِ اهالی رسانه، بر تصمیماتِ مسئولانِ ارشد استان، دوخته شده است.